Gülmek hiç bu kadar zor olmamıştı! Dudaklarımı her kıvırışımda ağrılar saplanıyor sanki mimiklerime, şişler saplanıyor binlerce...

Ve ben,sonunu bildiğim filmler izliyorum gözümün açık olduğu her saniye, trajikomik.. Yüreğimde akmasını istemediği son kan damlasıyla, tahtasını koyamadığım tabutlarında öldürülmüş sevdalarıma suni teneffüs yapıyorum.

Temel olarak ele aldığım bütüm sabitelerimi bir bir yargılıyorum, dayanaksız delillerle ihtilal yaptıkları için... Birini körce birini onursuzca sevmenin bedelini ağır hücre hapisleriyle ödetiyorum...

Çıktığım zindanları arıyorum yağmurlardan kaçmak için...

İyilik sanıyorken beni o zindanlardan çıkarmalarını, aslında daha büyük bir zindana alındığının farkına varmak,içeride tıkılıyken şimdi dışarıda kalmak, çıplak,aç ve ıslak... Yanlız başına sigara dumanlarında boğulmak ümitsizce ve düşman bellek umutları. Ele aldığında gerçekleri iki ders çıkarıp, bin kahroluş destanı yazmak, dokunuyor adamın kanına!

Dokunuyor işte..

Film trajedya,

Sonu belli,üzecek adamı

Üzecek işte...

---

Bu sayfayı aşağıdaki topluluk sitelerinde yayınlayabilirsiniz