Oysa hayatın şiirini sende okudum ilk İlk yangını sende tattım İlk gözyaşımı sana ayırdım, Mutlu gülümsemelerimden gizli gizli ağlayarak.
Sigaraya seninle başlayıp seninle bıraktım Varlığında başlayıp yokluğunda terk ettim Belki garip gelecek sana ama Sigara diye hep aşkını içime çektim Şimdi sen yoksun , bu şehir suskun Geçmişim keşke damgalı Boynumda yokluğunun tasması Yüreğim idamlık mahkum.
Elimde kalan sadece solgun bir resmin Ben ona bakıyorum, o sensizliğe Eylülde geçti, Bir nisan kaldı, ıslanmak için Bir bak aşk mutluluğumuzu bulutlara saldı Kim bilir bir daha ne zaman, Şemsiyesiz yakalanırım yağmura Baksana eskiden farklıyım artık Sonbaharda özlemim var bahara Baharda kim bilir nasıl olur Beklide mutluluk bir kar tanesine saklanır
Birazdan tekrar güneş doğacak Gün nasılsa solgun yapraklarla kaçtı Ve ben artık ağlamayacağım Söz verdim geceye…
Güneş görmesin naçarlığımı Toparlayayım artık bavullarımı Neyim varsa alayım Umutlarımı, yarınlarımı, şiirlerimi… Dünlerim ve keş kelerim kalsın bu şehirde Nasılsa ben gidince yangınım çıkar Bu şehir yokluğumu alev alev yakarken Beklide gözlerim o an seni o yangında arar … …… Ayrılık vakti şimdi kalemden küsmek lazım Hadi gel dertleşelim ey yürek sızım, biçare sazım.
14.10.2006 01:22’ Manisa Mehmet ÖZTÜRK Cumartesi
Bu sayfayı aşağıdaki topluluk sitelerinde yayınlayabilirsiniz