İzmir

yolcu_ tarafından yazıldı

Adın İzmir’di
Ve hüzün dolu bir gece kokuyordu gözlerin
Bıraktığım yerde duruyordu hala
Taşkın taşkın şiir kokan yüreğin

Sonra birden değişiveriyordu bakışların
İzmir sana sığınır gibi küçülüyordu
Her şey kaçıyor
Kordon boydan boya ıslanıyordu
Martıların çığlıklarıyla.
Bakışların yüreğimi ısıtıyordu
Rüzgârlı dalgaların arasında
Sen inatlaşıyordun hayatla
Üstüne üstüne gidiyordun ölümün
Sen gidiyordun ben ölüyordum
Ölümü kovalarken İzmir ’in tenha gecelerinde
Ben ceket oluveriyordum
Dosta yuva olan titrek omzunda

İzmir sen kokuyordu
Kimseciklere belli etmeden
Sığ adımlarla ismini bağışlıyordu
Dalga dalga coşan ruhum
Senin ismin İzmir’le yan yana yazılıyordu
İzmir gülümsüyordu
Ben ağlıyordum
İzmir seni bulduğu anda
Ben İzmir’i kaybediyordum

İzmir sen kokuyordu
Tüm güzel kokuları sürünce
Sen İzmir kokuyordun
Gönlüm İzmir’den gidince

Şimdi sen İzmir’sin
İzmir’se yokluğun
Ben nasıl yaşayayım ki
Her yerde sen kokarken
İzmir denen çocukluğum.

03: 54
23.05.2007
Manisa
Mehmet Öztürk
Gece Gözlüm

Bu sayfayı aşağıdaki topluluk sitelerinde yayınlayabilirsiniz