Düş görmeyi sevmem geceleri, eğer içinde sen varsan. Eskiden barışıktım düşlerle ve gecelerle. Ya kalkar aynada kendime bakardım uzun bir süre, ya da odamdaki şekillerden korkar, yorganımın altında korurdum kendimi. Ama artık yapamıyorum, çünkü düşlerimde sen varsın. Dün gece gördüm seni rüyamda, ama “keşke uyanmasaydım” bile diyemedim.
Şansa bakar mısın? Tam da beni terk ettiğin yerde duruyordun. Hatırlayamıyorum düşümde ne giydiğini, belki de gözlerine bakmaktan hiçbir detaya dikkat edememiştim. Rüyamda gördüğüm an fark ettim; nasıl da özlemişim seni… Oturduk konuştuk bir süre. Sen hayatından bahsettin, bense hayatımın ne kadar ölü olduğundan. Her zamanki gibi bana ayaklarımın yere basmasını öğütledin, güldüm ister istemez. Sessiz bir sohbetti aslında, kimseler duymamıştı ne konuştuğumuzu. Neden sonra fark ettim, sen ellerimi tutmuştun bütün konuşma boyunca. Hangi ara fark edemedim ellerimi tuttuğunu? Özlemiştim hâlbuki ellerini yokluğunda. Nasırlaşmış derinin üzerinde kayan narin birkaç parmak… Hani birazcık sıksam ellerini, acısı gözlerinden çıkacak. Tutmaya korkarsın hani, tutamazsın…
Sesini de fark edememiştim. Kızdım kendime, böyle özlem mi olurmuş? Hiçbir şeyi hissedemeden özlemek! Sesin… Sıkıldığımda şarkı söylerdin bana. Ben, bildiklerimden yanık bir türkü okumanı isterdim hep. Sense hayatımda duymadığım popüler parçalardan birini seçer okurdun. Sorardın bana, “Biliyor musun” derdin, “Bilmiyorum” derdim boynumu bükerek, bilmiyorum… Hani arada sesinin rengi de değişirdi. Belli etmezdim, güler geçerdin sen de. Ama bak şarkılardaki gibi olmuyormuş her sevdanın sonu. sigaranın dumanına saramamışsın, saklayamamışsın beni! Zaten kızardım sigara içmene, “Bırak şu zehri” derdim, dinlemezdin. Sigaranın dumanına saramamışsın… Yakıp gittiğin içindir belki de, tek bir nefesle yok ettiğindendir!
Neyse, ne diyorduk? Ha, hatırladım; ellerin… Elimi tutmana şaşırmıştım, neden şaşırdığımı bile bilmiyordum! Sonrasında sarıldın bana. Hareket edemedim bir süre, ellerim yanımda kalıverdi. Ben de sarılsa mıydım acaba? Hem neden çekiniyordum ki? Yendim korkumu, sarıldım sana. Birkaç saniyeliğine de olsa huzur…
Saçlarında dolaştırdım parmaklarımı bir süre, o çimen yeşili gözlerine bakarken. Yoksa deniz yeşili miydi? Ne de özlemişim saçlarını, yoksa saçların değil de, başka bir şey miydi benim özlediğim? İrkildim bir anda, sinirlendim! Nasıl olurdu bu? Sen nasıl sarılabilirdin bana? Nasıl tutmaya cüret ederdin? Hızlıca uzaklaştırdım kendimi senden. Sert bir şekilde iteledim seni sırt üstü, yere düştün. Bağırdım sana ama duyamıyordum sesimi, boğuluyordum sanki! Hadi söyle, haydi duy, hadi konuş!
“Sen beni terk ettin, nasıl tekrar gelirsin buraya!”
Duyabildim sonunda ne söylediğimi. Evet, sen beni terk etmiştin! Bunu nasıl unuturdum, sesinden anlamalıydım, ellerinden! Kalktın yerden, hiçbir şey söylemeden gittin ve oturdun bir köşeye, ip atlamaya alınmayan küçük kızlar gibi. Bense hala kızgındım, bir kelime geldi dilimin ucuna, bir türlü söyleyemedim! Her seferinde elimi kaldırıyordum sert bir şekilde söylemek için, ama çıkmıyordu o söz ağzımdan. Elim iniyordu ben burnumdan soluyorken. Neden sonra yavaşça kalktın, döndün arkanı. Gülmüyordun artık, ellerini saklamıştın korkudan. Arkandan baktım bir süre. Evet! Söyledim bak sonunda o kelimeyi! Hadi dur, bak kelime de değilmiş, soruymuş! Söyledim sonunda!
“Neden?”
Duymadın beni, çoktan gitmiştin sen rüyamdan, her geceki gibi! Ve ben yine yalnız kalmıştım. Elimde tek bir saç teli, o da kendini bıraktı yere yavaş yavaş… Her gece görüyorum seni rüyamda ve “keşke uyanmasaydım” bile diyemiyorum. Ne gerçeğimde varsın, ne de hayalimde. Ve ben her gece neden diye sorsam da, asla seni ellerin bendeyken yakalayamıyorum… Külüm ben işte, al, sar sigaranın dumanına, sakla beni... Ah pardon, geçen rüyamda söylemiştin bana, nasıl da unuturum?
Sigarayı bırakmışsın…
Aydın AKDUMAN
Yazılış Tarihi: Ağustos 2006
Son Düzenleme: 26 Mayıs 2007
 |
