ateşti hayat

şeytan varken her tinde

sözler katiliydi masumiyetin

ve gidenlerin arkasından bakan her göz için

ateşti hayat

soygun ömre girip hatıra çalmaktı oysa

en değerli zamanları götürmekti

duyguları paramparça edip gitmekti gasp

ölüm yakın bir felaket zalimlere 

nihayet gözleri görecek insanların

gözlerine bu kadar güvenenler iyi baksın

yanık bir türkü gibi ıslanan yüzü şimdi sevdanın

yırtılan boğazı artık sessiz çığlıklarda

zaferden sonra büründüğü hezeyanda aşk

dünyanın kudüsü gibi

çatırdıyor kaburgalarım göğsüme dar geliyor kederler

gidenler mevsimler gibi değişken onlar kadar yalancı

gidenler görüşürüz deyip gelmeyecekler

artık idamını istiyorum ruhumun

aciz bir yığıntı o sedası ağzında kitli

sükutu ikrardan değil vehametinden durumun

canlılık diye nitelendirenlere kanatlanıp cevap veremiyor

ben ruhum diyemiyor

varım diyemiyor

sessizliği nankörlük

kaçışları bir mucize yaratma endişesinden

belki haklı belki içimde kalmalı

belki haklı dünya o yarıma haramdı

kendisinde şeref yokken kızının namusuna bekçiydi dünya

o kızın kanı affettirir mi dünyayı

kurban edin beni

cellat kes boynumu düşür önüne dünyanın

ay gibi yüzümde parlasın keskin ucu baltanın

kurban edin beni

her felsefeye bir sözüm var

umrumda mı ama felsefesi insanın

beni bırakın

kendimi kurban edeyim

ve sonu gelsin içimde biriken çığlıkların