|
Günlerim, sensizken, evdeki hatıralarınla geçiyor. Mutfakta seni görecekmişim gibi heyecanla kalkıyorum yerimden.
İçimi yumuşatan bir musikiyle yürüyorum ayaklarının bastığı yerlerde. Yerini değiştirdiğin eşyaların hikmetini düşünüyorum. Sonsuza kadar sen nasıl bıraktıysan öylece kalmasını istiyorum her şeyin. Hatıralarının tozlanması ne kadar zoruma gidiyor bir bilsen. Anlıyorum ki seninle ilgili sahip olduğum yıpranmayan tek şey aşkım imiş.
Evin her odasında tatlı bir hatıra var. Her gün ziyaret ediyorum onları. Bir süre yanlarında kalıp doyana kadar sessizce oturuyorum. Sonra diğer odadaki hatıralarını özlüyorum. Onlara koşuyorum. Senin ağladığın odalarda ben de ağlıyorum artık. Güldüklerindeyse gülüyorum. Keşke diyorum hep. Beraber ağlayıp beraber gülseymişiz.
Çiçeklerini seni koklar gibi kokluyorum. Ne gül ne karanfil senin gibi kokuyor. Sen benim gönlümün toprağında yetişmiş bir çiçektin. Ve bu yüzden. Bana en güzel gelecek koku, biliyorum, senin kokun sevgilim.
Ne kadar özledim bir bilsen. Konuştuğum her şey sana kavuşmak için bir dua gibi. Gün geçtikçe derinliği artan dualarımın mutluluğu dışında hiçbir şey yok iyi ve güzel olana dair. Bir sen varsın. Bir de hatıraların.
Sen yokken pencereleri hiç açmıyorum. Kokunu taşıyan hava olmadan nasıl yaşarım sevgilim.
Sanki kapı açılıp içeri girecek gibisin. Ağladığımı görmemeni isterdim ama ne yapayım sevgilim. Sensizlikte başka ne yapılabilir ki? Ağlayıp dualarımı billurlaştırıyorum. Ümitlerim böyle yeşil kalıyor.
Ne zaman geleceksin sevgilim?
Bekle dedin.
Bekliyorum.
|
